ContactISSN:3023-6673
Author Sign-inReviewer Sign-inRegister
EnglishTürkçe
HomeAim and ScopeSpecial IssueSend ArticleLatest IssueArchiveContact Us

The Relationship Between Childhood Trauma, Life Satisfaction and Emotional Eating In University Students and Some Factors Affecting Them

İpek Gümülcineli,Hülya Arslantaş

  • İpek Gümülcineli: İzmir İl Sağlık Müdürlüğü İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi
  • Hülya Arslantaş: Aydın Adnan Menderes Üniversitesi
  •  Year : 2025
  •  Vol : 3
  •  Issue : 1
  •  Page : 1-21
The research was conducted on university students in order to determine childhood traumas, life satisfaction, emotional eating relationship and some factors affecting them. The population of the research was composed of 21889 students studying at a state university in the west, and the sample was made up of 453 students. The data were collected using the Sociodemographic Characteristics Questionnaire, the Childhood Traumas Scale (CTQ), the Adult Life Satisfaction Scale (ALSS) and the Emotional Eating Scale (EES). Descriptive statistics, Mann Whitney U, analysis of Variance (ANOVA) for measurements with normal distribution in comparisons of more than two independent groups, Kruskal Wallis analysis for those without normal distribution were applied while evaluating the data. The significance level was taken as p<0.05. When the distribution of students according to demographic characteristics was examined, it was determined that 62.72% of them were women and their age average was 20.69±1.80. The average CTQ score of the students was found to be 81.75±7.51, the average ALSS score was 75.26±12.45 and the average EES score was 21.48±6.21. There was a positive moderate level relationship between the Childhood Trauma Scale score and the Adult Life Satisfaction scale score (r=0.492, p= 0.000), a negative low level relationship between the Adult Life Satisfaction Scale score and the Emotional Eating Scale score (r=-0.139, p= 0.003), and it was found that there was no relationship between the Childhood Trauma Scale score and the Emotional Eating Scale score (p>0.05). Life satisfaction increases as childhood traumas increase in university students, and emotional eating behavior increases as life satisfaction decreases. No relationship has been found between childhood traumas and emotional eating behavior. It is recommended to hold information meetings to help students recognize the psychological effects of childhood traumas on them with counseling services.
Cite this Article As : Gümülcineli, İ., & Arslantaş, H. (2025). The relationship between childhood trauma, life satisfaction and emotional eating in university students and some factors affecting them . Sustainable Welfare, 3(1), 1-21

Conflict of interest : The authors declare that they have no conflict of interest.

This article is published under the CC BY-NC 4.0 license.
Sustainable Welfare
2025, Vol3, Issue1
ISSN: 3023-6673
Received : , Accepted : , Published Online :

References

  1. Ağırman, A., & Maner, F. (2010). Yeme bozuklukları ve duygusal istismar: Olgu sunumu. Düşünen Adam-Psikiyatri ve Nörolojik Bilimler Dergisi, 23(2), 121-127.
  2. Akdevelioğlu, Y., & Yörüsün, T. Ö. (2019). Üniversite öğrencilerinin yeme tutum ve davranişlarina ilişkin bazı faktörlerin incelenmesi. Gazi Sağlık Bilimleri Dergisi, 4(1), 19-28.
  3. Akfırat, O. N., & Kılçık, D. G. Covid-19 salgın dönemi duygusal yeme davranışının çeşitli değişkenlere göre incelenmesi. Milli Eğitim Özel Eğitim ve Rehberlik Dergisi, 1(2), 240-268.
  4. Armağan, E. (2007). Çocuk ihmali ve istismarı: Psikoz tablosu sergileyen bir istismar olgusu. New Symposium Journal, 45,170-173.
  5. Arslantaş, H., Dereboy, F., Yüksel, R., & İnalkaç, S. (2020). Validity and reliability of the Turkish version of the emotional eater questionnaire. Türk Psikiyatri Dergisi, 31(2), 122.
  6. Arslantaş, H., Dereboy, İ. F., İnalkaç, S., & Yüksel, R. (2021). Sağlık eğitimi alan üniversite öğrencilerinde duygusal yeme ve etkileyen faktörler. İzmir Kâtip Çelebi Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Dergisi, 6(1), 105-111.
  7. Bakan, İ., & Güler, B. (2017). Duygusal zekânın, yaşam doyumu ve akademik başarıya etkileri ve demografik özellikler bağlamında algı farklılıkları. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 19(33), 1-11.
  8. Baştuğ Ö.F., & Arslantaş,H.(2021). Lise öğrencisi ergenlerde travma sonrası stres belirtileri ve ilişkili faktörler. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar-Current Approaches in Psychiatry, 13(Suppl 1), 110-121.
  9. Çakaroğlu, D., Önür, E. H., & Arslan, C. (2020). Üniversite öğrencilerinin yeme tutumu, yeme farkındalığı ve sosyal görünüş kaygısının değerlendirilmesi. Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi,14(1), 1-12.
  10. Çam, Z., & Artar, M. (2014). Ergenlikte yaşam doyumu: okul türleri bağlamında bir inceleme. Muş Alparslan Üni̇versi̇tesi̇ Sosyal Bi̇li̇mler Dergisi, 2(1), 23-46.
  11. Çınaklı, Ş., & Arslantaş, H. (2021). Adölesan olan ve olmayan annelerde çocukluk çağı travmaları, postpartum depresyon ve maternal bağlanma. Cukurova Med J, 46 (2), 789-800.
  12. Daraei, M., & Mohajery, A. (2013). The impact of socioeconomic status on life satisfaction. Social Indicators Research, 112(1), 69-81.
  13. Diener, E., & Biswas-Diener, R. (2002). Will money increase subjective well-being?.Social Indicators Research, 57(2), 119-169.
  14. Dilmaç, B., & Halil, E. (2008). Meslek yüksekokullarında öğrenim gören öğrencilerin yaşam doyumları ve benlik saygılarının incelenmesi. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi,13(20), 279-289.
  15. Dost, M. T. (2007). Üniversite öğrencilerinin yaşam doyumunun bazı değişkenlere göre incelenmesi. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 22(22), 132-143.
  16. Duman, N. (2019). Travma sonrası büyüme ve gelişim. Uluslararası Afro-Avrasya Araştırmaları Dergisi, 4(7), 178-184.
  17. Dursun, P., & Söylemez, İ. (2020). Travma sonrası büyüme: Gözden geçirilmiş son model ile kapsamlı bir değerlendirme. Türk Psikiyatri Dergisi, 31(1), 57-68.
  18. Fyodorova, E., Arina, G., & Nikolaeva, V. (2021). Emotional eating as a risk factor for body image and life satisfaction. European Psychiatry, 64(1), S457-S457.
  19. Güler, N., Uzun, S., Boztaş, Z., & Aydoğan, S. (2002). Anneleri tarafından çocuklara uygulanan duygusal ve fiziksel istismar/ihmal davranışı ve bunu etkileyen faktörler. Cumhuriyet Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi, 24(3), 128-134.
  20. Güloğlu, B., Karaırmak, Ö., & Emiral, E. (2016). Çocukluk çağı travmalarının tinsellik ve affetme üzerindeki rolü. Anadolu Psikiyatri Dergisi, 17(4), 309-316.
  21. Gün, Z., & Bayraktar, F. (2008). Türkiye'de iç göçün ergenlerin uyumundaki rolü.Türk Psikiyatri Dergisi, 19(2),167-176.
  22. Gündoğar, D., Gül, S. S., Uskun, E., Demirci, S., & Keçeci, D. (2007). Üniversite öğrencilerinde yaşam doyumunu yordayan etkenlerin incelenmesi. Klinik Psikiyatri, 10(1), 14-27.
  23. Gürcan, N., & Kolburan, Ş. G. (2019). Üniversitedeki kız öğrencilerin yeme tutumlarının yaşam doyumu ve çocukluk çağı travmaları ile ilişkisi. Aydın İnsan ve Toplum Dergisi, 5(1), 9-28.
  24. Gürkan, K. P., Aydoğdu, N. G., Dokuzcan, D. A., & Yalçinkaya, A. (2021). The effects of nurses' perceived stress and life satisfaction on their emotional eating behaviors. Perspectives in Psychiatric Care.58(3), 1048–1054.
  25. İkiz, A. N. (2019). TFEQ-R21 ile üniversite öğrencilerinin yeme davranışlarının incelenmesi. Studies, 7(2), 968-979.
  26. İnalkaç, S., & Arslantaş, H. (2018). Duygusal yeme. Arşiv Kaynak Tarama Dergisi, 27(1), 70-82.
  27. İnalkaç, S., & Arslantaş, H. (2021). Depresyon tanılı hastalarda duygusal yeme ve etkileyen faktörler. Adıyaman Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi, 7(3), 243-257.
  28. Kaba, İ., Erol, M., & Güç, K. (2018). Yetişkin yaşam doyumu ölçeğinin geliştirilmesi. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 18(1), 1-14.
  29. Kalyon, A. (2020). Üniversite öğrencilerinde çocukluk dönemi ihmal ve istismar yaşantılarının yaşam doyumunu yordamadaki rolü: cinsiyet ve ruhsal problemlere dayalı karşılaştırmalar. Yükseköğretim ve Bilim Dergisi, 10(3), 573-583.
  30. Kermen, U., Tosun, N. İ., & Doğan, U. (2016). Yaşam doyumu ve psikolojik iyi oluşun yordayıcısı olarak sosyal kaygı. Eğitim Kuram ve Uygulama Araştırmaları Dergisi, 2(1), 20-29.
  31. Larsen, J. K., van Strien, T., Eisinga, R., & Engels, R. C. (2006). Gender differences in the association between alexithymia and emotional eating in obese individuals. Journal of Psychosomatic Research, 60(3), 237-243.
  32. Mert, E., & Arslantaş H. (2022). “Yuli” filminin travma, büyüme ve yaratıcılık kavramları açısından incelenmesi. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar-Current Approaches in Psychiatry, 14(1):255-275
  33. Michopoulos, V., Powers, A., Moore, C., Villarreal, S., Ressler, K. J., & Bradley, B. (2015). The mediating role of emotion dysregulation and depression on the relationship between childhood trauma exposure and emotional eating. Appetite, 91, 129-136.
  34. Okumuşoğlu, S. (2022). Yeme bozukluklarının çocukluk travmaları ve yaşam doyumu ile ilişkisinin incelenmesi. Kıbrıs Türk Psikiyatri ve Psikoloji Dergisi, 4(1),43-53.
  35. Örsel, S., Karadağ, H., Kahiloğullari, A. K., & Aktaş, E. A. (2011). Psikiyatri hastalarında çocukluk çağı travmalarının sıklığı ve psikopatoloji ile ilişkisi. Anatolian Journal of Psychiatry/Anadolu Psikiyatri Dergisi, 12(2). 130-136.
  36. Öztürk, M. O., & Uluşahin A. (2020). Ruh sağlığı ve bozuklukları (16. Baskı). Ankara: Nobel Tıp Kitabevleri.
  37. Reyes, M. F., Satorres, E., & Meléndez, J. C. (2020). Resilience and socioeconomic status as predictors of life satisfaction and psychological well-being in Colombian older adults. Journal of Applied Gerontology, 39(3), 269-276.
  38. Şar, V., Ozturk, E., & Ikikardes, E. (2012). Validity and reliability of the Turkish version of childhood trauma questionnaire. Türkiye Klinikleri Tip Bilimleri Dergisi, 32(4),1054-1063.
  39. Sarı, E., Uyumaz, G., & Kaya, C. (2019). Çözüm odaklılığın yordayıcı değişkenleri: yaşam doyumu, stres, depresyon ve yılmazlık. Karadeniz Sosyal Bilimler Dergisi, 11(21), 423-438.
  40. Serin, Y., & Şanlıer, N. (2018). Duygusal yeme, besin alımını etkileyen faktörler ve temel hemşirelik yaklaşımları. Psikiyatri Hemşireliği Dergisi, 9(2), 135-146
  41. Soylu, Y. (2021). Mücadele sporcularında duygusal yeme, bilinçli farkındalık ve psikolojik iyi oluş. Gümüşhane Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi, 10(3), 542-549.
  42. Strodl, E., & Wylie, L. (2020). Childhood trauma and disordered eating: Exploring the role of alexithymia and beliefs about emotions. Appetite, 154, 104802.
  43. Tedeschi, R. G., & Calhoun, L. G. (2004). " Posttraumatic growth: conceptual foundations and empirical evidence". Psychological inquiry, 15(1), 1-18.
  44. Tümlü, G. Ü., & Recepoğlu, E. (2013). Üniversite akademik personelinin psikolojik dayanıklılık ve yaşam doyumu arasındaki ilişki. Yükseköğretim ve Bilim Dergisi, (3), 205-213.
  45. Veronese, G., & Pepe, A. (2020). Life satisfaction and trauma in clinical and non-clinical children living in a war-torn environment: A discriminant analysis. Journal of Health Psychology, 25(4), 459-471.
  46. World Health Organization [WHO]. (2019). Adolescent health, 2019. https://www.who.int/maternal_child_adolescent/adolescence/en/ adresinden erişildi.
  47. World Health Organization. (2006). Department of Child and Adolescent Health and Development, Orientation Programme on Adolescent Health for Healthcare Providers Handout New Modules. Handout for Module B, Meaning of adolescence and Its Implications for Public Health.https://www.who.int/publications/i/item/9241591269adresinde yayınlanmıştır.
  48. Yıkılmaz, M., & Demir, G. M. (2015). Üniversite öğrencilerinde yaşamda anlam, bilinçli farkındalık, algılanan sosyoekonomik düzey ve yaşam doyumu arasındaki ilişkiler. Ege Eğitim Dergisi, (16)2, 297-315.
  49. Yıldız, M. A., & Baytemir, K. (2016). Evli bireylerde evlilik doyumu ile yaşam doyumu arasındaki ilişkide benlik saygısının aracılığı. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 17(1),67-80.
  50. Yılmaz, E., & Aslan, H. (2013). Öğretmenlerin iş yerinde yalnızlıkları ve yaşam doyumları arasındaki ilişkinin incelenmesi. Pegem Eğitim ve Öğretim Dergisi, 3(3), 59-69.